II F 7

II F 7 GELL. noct. att. XI 12, 1-3:
Chrysippus [fr. 152 S.V.F. II p. 45] ait omne verbum ambiguum natura esse, quoniam ex eodem duo vel plura accipi possunt, (2) Diodorus autem, cui Crono cognomentum fuit: "nullum" inquit "verbum est ambiguum, nec quisquam ambiguum dicit aut sentit, nec aliud dici videri debet, quam quod se dicere sentit is, qui dicit. at cum ego" inquit "aliud sensi, tu aliud accepisti, obscure magis dictum videri potest quam ambigue; ambigui enim verbi natura illa esse debuit, ut, qui id diceret, duo vel plura diceret. nemo autem duo vel plura dicit, qui se sensit unum dicere."
AMMON. in Aristot. de interpr. p. 38, 17-20:
εἰ δὲ ταῦτα ὀρθῶς λέγεται, δῆλον ὡς οὐκ ἀποδεξόμεθα τὸν διαλεκτικὸν Διόδωρον πᾶσαν οἰόμενον φωνὴν σημαντικὴν εἶναι καὶ πρὸς πίστιν τούτου καλέσαντα τῶν ἑαυτοῦ τινα οἰκετῶν " Ἀλλαμὴν" καὶ ἄλλον ἄλλῳ συνδέσμῳ.
SIMPLIC. in Aristot. categ. p. 27, 15-21:
τινὲς δὲ λύοντες τὴν ἀπορίαν φασὶν ὅτι οὐ πᾶν ὄνομα σημαντικόν ἐστιν˙ τριχῶς γὰρ τοῦ ὀνόματος λεγομένου, τοῦ μὲν [. . . .]˙ τοῦ δὲ κατατεταγμένου μὲν μὴ μέντοι χαρακτῆρα ἔχοντος ὀνόματος, ὡς ὁ ἀλλὰ μήν σύνδεσμος ὄνομα τῷ οἰκέτῃ τεθεὶς ὑπὸ τοῦ Διοδώρου τοὺς τῆς γραμματικῆς διορισμοὺς διαπαίζοντος καὶ τοὺς φύσει λέγοντας εἶναι τὰ ὀνόματα, τοῦ δὲ κτλ.
STEPHAN. in Aristot. de interpr. p. 9, 20-24:
ὁ μὲν οὖν Κράτυλος φύσει ἔλεγεν τὰ ὀνόματα κατὰ τὸ πρῶτον σημαινόμενον [scil. τὸ ἁρμοδίως], ὁ δὲ Διόδωρος φύσει μὲν οὐκ ἔλεγεν ἀλλὰ θέσει, καὶ τοῦτο κατὰ τὸ δεύτερον σημαινόμενον τὸ ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχεν. ὅθεν καὶ τοὺς ἰδίους παῖδας τοῖς τῶν συνδέσμων ὀνόμασιν ἐκάλει, "Μὲν" καὶ "Δὲ" προσαγορεύων αὐτούς.
SCHOL. in Dionys. Thrac. artem gramm.: Schol. Londin. 12:
οὕτως οὖν καὶ Διόδωρος ὁ ἐπικληθεὶς Κρόνος λέγεται τὸν οἰκέτην αὐτοῦ καλεῖν, τῷ "Δέ" συνδέσμῳ ἀντὶ ὀνόματος κεχρημένος˙ τὸ γὰρ ὄνομα τριβῇ καὶ συνηθείᾳ εἰώθει καλεῖν τοὺς καλουμένους.
HERODIAN. de nomin. 2:
οὕτως οὖν καὶ Διόδωρος ὁ ἐπικληθεὶς Κρόνος λέγεται τὸν οἰκέτην αὐτοῦ καλεῖν " Ἀλλαμήν." [ = ANECD. OXON. IV p. 328, 30-32].